Środa, 2017.08.23 Apolinarego, Miły, Róży
Artykuły

Julian Tuwim: Polski słownik pijacki - fragment

Polski_slownik_pijacki_okladka
Piąte wydanie słynnego Polskiego słownika pijackiego Juliana Tuwima właśnie trafiło na księgarskie półki i (miejmy nadzieję) do rąk złaknionych fachowej wiedzy czytelników. Satyryczny poradnik z lat 30. ubiegłego wieku wzbogacono o "wokółalkoholowy" współczesny suplement, autorstwa nie byle jakiego znawcy tematu, bo samego Piotra Bikonta.


Fragment rozdziału 5.
Stan i stopień nietrzeźwości

(...)
"Ten-tego": "wybaczcie, żem dzisiaj trochę »tego-ten« z radości wypiłem, gdyż miałem piękny sen" W. Nowicki, Wesoły monologista, Odessa 1917.

Trącnięty Kraków; strącić się Franciszek Giedroyć, Polski słownik lekarski, Warszawa 1933,t. II P–Ż, s. 313.

Troić się: "nie szkodzi głowie napój ten ani się troi mi w oczach" Józef D. Minasowicz, Twory, Lipsk b.r.;
por. widzi podwójnie, potrójnie - stały temat żartów o pijakach.

Trup: na trupa pijany.

Trybunał: po trybunalsku pić - do upadłego Samuel Adalberg, Księga przysłów, przypowieści i wyrażeń przysłowiowych polskich, Warszawa 1889–94, s. 386.

Trynknięty Jan Karłowicz, Słownik gwar polskich, Kraków 1900–11,t. V, s. 428.

Trzy kwadranse: upić się na trzy kwadranse Warszawa.

Tuz: pijany jak cztery tuzy Samuel Adalberg, Księga przysłów, przypowieści i wyrażeń przysłowiowych polskich, Warszawa 1889–94, s. 401.

Tyrknięty, tyrkniony Śląsk.

Tyta, patrz sprawić sobie kierę.

Ubrać się "Mucha", tygodnik humorystyczny, rok 1878, nr 10.

Ubzdryngolić się inf. St. Szebego.

Uchlać się, uchlustać się Franciszek Giedroyć, Polski słownik lekarski, Warszawa 1933,t. II P–Ż, s. 426.

Uchmielić się tamże.

Ucho: nie poniesie on szklanki za ucho - umie pić Samuel Adalberg, Księga przysłów, przypowieści i wyrażeń przysłowiowych polskich, Warszawa 1889-94, s. 703;
"kiedy, bywało, szlachcic po uszy napił r ozgoworzył się" Julian Bartoszewicz, Szkice z czasów saskich, Kraków 1880, s. 5.

Uczęstowany: "goszczący do sytości jedli i pili długo... nagle całe towarzystwo, porywając się od stołu, czasem już dobrze uczęstowane, pospieszało do Jks. Mości" Pamiętnik anegdotyczny z czasów Stanisława Augusta, z rękopisu wydany przez J. I. Kraszewskiego, Poznań 1867, s. 48.

Ućmić się Jan Karłowicz, Słownik gwar polskich, Kraków 1900–11.

Ućmielić, utrzmielić "Prace filologiczne", wydawane przez J. Baudouina de Courtenay, J. Karłowicza, A. A. Kryńskiego iL. Malinowskiego wWarszawie,1893, t. IV, s. 888.

Uderzyć: wódka uderzyła do głowy.

Udoić się: "pan Gapiełło dobrze się udoił" Wanda Potocka [melodramat], Lwów 1832.

Ududlać, ududlać się "Prace filologiczne", wydawane przez J. Baudouina de Courtenay, J. Karłowicza, A. A. Kryńskiego i L. Malinowskiego w Warszawie,t. V, 1899, s. 920.

Udziudziany: "przed szyneczkiem babula udziudziana okrutnie" Feliks Schober, Podróż po Warszawie, Warszawa 1879.

Udżgać się Oskar Kolberg, "Lud...", Warszawa–Kraków 1890, "Mazowsze", t. V, s. 28.

Ukaśkać się Jan Świętek, Lud nadrabski od Gdowa po Bochnię, Kraków 1893.

Ululany "Prace filologiczne", wydawane przez J. Baudouina de Courtenay, J. Karłowicza, A. A. Kryńskiego i L. Malinowskiego w Warszawie, t. IV, 1893, s. 260;
ulelany Karlik z "Kocyndra" [Stanisław Ligoń], Bery i bojki śląskie, Katowice 1931, s. 51.

"Ulabyryntowany": "nieunikniony night-cap, to, counas nazywałoby się po staropolsku do»poduszki«, dopełnia zwykle brakującej miarki i znieczula wyobraźnię tak skutecznie, że »ulabryntowany« przedstawiciel wyższej kultury pogrąża się w zupełną nirwanę" Hajota [Helena Rogozińska-Pajzderska], Ostatnia butelka, Warszawa 1927,t. I, s. 54.

Ułokać się Franciszek Giedroyć, Polski słownik lekarski, Warszawa 1933,t. IIP–Ż, s. 436.

Umaić się (sub corona bibere - z wieńcem na głowie) Zbiór wiadomości do antropologii krajowej, wydawany staraniem komisji antropologicznej Akademii Umiejętności w Krakowie, t. I, 1877, s. 77.
Umazany.

Umeblowany: "w krzesłach pierwszego rzędu usiadł jakiś pan wraz z towarzyszką wstanie mocno umeblowanym" Gdy widz teatralny nie jest trzeźwy "Ilustrowany Kurier Codzienny" w Krakowie z 13 lutego 1930 roku.

Umoczony (jak bela) Józef Wadowski, Komplementa przy Danielu Proroku do światowej dusze, w: Cień życia ludzkiego, Warszawa 1699.

Umór: na umór, do umorzenia Widzenia rozliczne siodłaka prostego, tłumaczone z czeskiego przez W.K.N.S.E., poprzednio drukowane w Ołomuńcu 1716, Mikołów 1852;

Na humor: "burczał, złościł się i pił na humor, co się wlać dało" Poczciwy Marian, Warszawa 1899.

===========

Książka ukazała się 2. grudnia 2008 r. nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka.
Projekt i realizacja: direktpoint